“”Α, τι κρίμα που κάηκε ένα ιστορικό κτήριο της Αθήνας. Ρωτήστε, αυτούς που λυπούνται, ξέρουν που είναι το Αττικόν; ποιά ήταν η τελευταία φορά που πήγανε; είχανε πραγματικά οχτώ και εννιά ευρώ να σκάνε για να βλέπουν την τελευταία παραγωγή του κώλου στο “ομορφότερο σινεμά της Ευρώπης”; Δε λυπάμαι κανένα κτήριο, λυπάμαι τους ανθρώπους με τις χαραμισμένες τους ζωές και τα σφιγμένα δόντια. Αφού, ας το πάρουμε απόφαση, το Αττικόν δεν είχε τίποτα να μας διδάξει παρά το θάνατο, ας πεθάνει και αυτό μαζί με όλα τα μουσεία θανάτου.
Δείτε όμως και πόσα ιστορικά μνημεία αποκτήσαμε: το μαρμαροστρωμένο οδόστρωμα της σταδίου, στο ύψος της Κοραή, τα σχεδόν ισοπεδωμένα κράσπεδα της πανεπιστημίου, είναι τα νέα μνημεία. Ποιός θα περάσει από κει και δε θα νιώσει ανατριχίλα, μετά τις πολύωρες μάχες, στις οποίες χιλιάδες κόσμου κράτησε με το σώμα τις επιθέσεις μιας μίσθαρνης φασιστικής συμμορίας που βασικά ξεκαβλώνει πάνω σε όποιον λάχει, και η οποία έτρεχε πανικόβλητη όταν της τέλειωσαν τα χημικά; Ποιά ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε ανατριχίλα στο Αττικόν; όταν είχε αφήσει κάποιος άξεστος ανοιχτή την πόρτα και έμπασε ρεύμα;
Ανηφορίζοντας το έρημο πια κέντρο πέρασα από ένα σημείο που κοιμούνται αρκετοί άστεγοι (εκεί κοντά στο “στολίδι της Αθήνας”). Ένας από αυτούς είχε ξυπνήσει και περιεργαζόταν με απορία μια τρέντυ φόρμα που είχε ακόμα πάνω το ταμπελάκι από το κατάστημα: του την είχαν αφήσει πιτσιρικάδες που λεηλάτησαν τα καταστήματα στην Ερμού. Αναρωτιόταν αν θα μπορούσε να τη φορέσει και πως. Αξία χρήσης το λένε αυτό…..”"
απο spina nel cuore
