Μετά και τις εκλογές της 6ης Μαϊου: ας πάρουμε τα δικά μας μέτρα!!! του Γ.Κολέμπα

Ο δικομματισμός κατέρρευσε μαζί με τις πολιτικές των “μνημονίων”. Ευτυχώς μετά τον “κωστάκη” και τον “γιωργάκη” δεν μας επέβαλαν και τον “αντωνάκη”. Το πολιτικό σύστημα της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας στη χώρα, που στηριζόταν μέχρι τώρα στη συναίνεση της μεσαίας τάξης και στο άλλοθι της αριστεράς, αμφισβητείται.

Ήρθε ο καιρός να σταματήσουμε να είμαστε αντικείμενα διαχείρισης της πολιτικής, καταναλωτές των πολιτικών των κομμάτων και ας γίνουμε οι ίδιοι υποκείμενα της πολιτικής!

Άς αρνηθούμε να πληρώνουμε το οτιδήποτε προς το υπάρχον ακόμα “κράτος τους”!

Ας μη θεωρούμε φτώχεια την έλλειψη των χρημάτων “τους”, το να μην μπορούμε να αγοράζουμε τα προϊόντα “τους”!

Ας μη δεχθούμε σαν ανεργία την έλλειψη μισθωτών θέσεων εργασίας στις επιχειρήσεις τους!

Ας απορρίψουμε την “ανάπτυξή τους” και το καταστροφικό μέλλον που ετοιμάζουν για τις μελλοντικές γενιές και τη φύση!

Ας μην ξοδευόμαστε πια μόνο σε ειρηνικές ή μη ειρηνικές πορείες, συλλαλητήρια και “μητροπολιτική βία”, που “αυτοί” είτε μπορούν και αγνοούν, είτε τις αντιμετωπίζουν με όλο και μεγαλύτερη κρατική βία, προκαλώντας τη διαιώνιση του κύκλου της βίας. Ας δρούμε σαν τον καρκίνο για να καταρρεύσουν οι λειτουργίες των πνευμόνων του κράτους τους!

Ας αρχίσουμε να οργανωνόμαστε σε κοινότητες, δίκτυα συνεργασίας και αλληλεγγύης, ομάδες παραγωγών, συνεταιρισμούς και συνεργατικές ομάδες, να μετετρέπουμε τις επιχειρήσεις που κλείνουν, σε επιχειρήσεις κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας με αυτοδιαχείριση από τους εργαζόμενους σε αυτές και παραγωγή που να ικανοποιεί τις κοινωνικές βιοτικές ανάγκες. Να δημιουργήσουμε νέες μονάδες παραγωγής κοινωνικής βάσης. Να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας με αυτοπαραγωγή και αχρήματες ανταλλαγές, δημιουργώντας “τοπικά νομίσματα” και εναλλακτικούς θεσμούς χρηματοδότησης, κ.λπ, κ.λπ.!

Ας δημιουργήσουμε κινήσεις πολιτών με τη μορφή “δημοκρατίας εν δράσει”, που παρεμβαίνοντας στην τοπική κοινωνία και στην τοπική αυτοδιοίκηση θα δημιουργήσουν θεσμούς άμεσης δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα και θα μετετρέψουν τους σημερινούς ΟΤΑ σε θεσμούς αυτοκυβέρνησης!

Ας απορρίψουμε “το παγκόσμιο χωριό” και την παγκοσμιοποίηση και ας στραφούμε προς την αποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, οικολογική, αταξική και αμεσοδημοκρατική κοινωνία της ισοκατανομής πόρων και εξουσίας!

Ας αρχίσουμε να οικοδομούμε τις δομές της σε σχέση απόρριψης, αντιπαράθεσης και ρήξης με τις δομές του κράτους τους!

Ας αποφασίσουμε να κάνουμε τα πρώτα βήματα για τη μετάβαση στη μετά την “ανάπτυξη” και τον καπιταλισμό εποχή!

 

2 επικαιρα αρθρα

Raoul Vaneigem – Δεν Ψηφίζω

Candia Alternativ@

Ο Raoul Vaneigem είναι Βέλγος συγγραφέας και φιλόσοφος. Γεννήθηκε το 1934 και μαζί με τον Γκυ Ντεμπόρ ήταν οι βασικοί θεωρητικοί εκφραστές του κινήματος των Καταστασιακών κατά τη διάρκεια του ταραχώδους Γαλλικού Μάη του ‘68. Πολλά από τα «τσιτάτα» του έγιναν συνθήματα που αποτυπώθηκαν στους τοίχους του Παρισιού και έμειναν στην ιστορία, ενδεικτικά του ανατρεπτικού κλίματος της δεκαετίας του ‘60. Το παρακάτω είναι ένα παλιότερο άρθρο του Ραούλ Βανεγκέμ όπου εξηγεί γιατί δεν συμμετέχει στις εθνικές εκλογικές διαδικασίες.

Πέρσι, η μικρότερη κόρη μου, γυρίζοντας από το σχολείο μου είπε: «Βρίσκομαι σε μεγάλη αμηχανία. Μου εξήγησαν ότι όλοι έχουν καθήκον να ψηφίζουν. Εν τω μεταξύ, εσύ δεν ψηφίζεις. Εξήγησέ μου γιατί!»

Είχα, τότε, καλά επιχειρήματα, σήμερα είναι ακόμα καλύτερα.

Κάποτε οι πολιτικές ιδέες είχαν σημασία στα μάτια των πολιτών και καθόριζαν την εκλογική τους επιλογή. Υπήρχε τότε ένα πολύ ξεκάθαρο όριο ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά, ανάμεσα στους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς. Ήδη όμως από τότε φαινόταν καθαρά ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις είχαν κερδηθεί πρώτα απ’ όλα στους δρόμους, με τις εξεγέρσεις, τις απεργίες ή τις μεγάλες λαϊκές διαδηλώσεις. Οι λαϊκοί ρήτορες και οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι σοσιαλιστές και «κομμουνιστές» απέδιδαν κατόπιν στον εαυτό τους τα εύσημα και επωφελούνταν για να ασκούν την επιρροή τους στις μάζες. Χωρίς την αποφασιστικότητα των διεκδικητικών κινημάτων δεν θα υπήρχε ούτε μείωση του χρόνου εργασίας, ούτε πληρωμένες διακοπές, ούτε δικαιώματα περίθαλψης, επίδομα ανεργίας, προνόμια που οι πολυεθνικές μαφίες κατεδαφίζουν σήμερα, με τη βοήθεια των κυβερνήσεων της δεξιάς και της αριστεράς.

Πολύ σύντομα είδαμε το εργατικό κίνημα να γίνεται γραφειοκρατικό. Φάνηκε ότι τα κόμματα και τα συνδικάτα τα απασχολούσε περισσότερο η αύξηση της εξουσίας τους παρά η προστασία ενός προλεταριάτου που μέχρι τη δεκαετία του 1960 υπερασπιζόταν μια χαρά τον εαυτό του. Το κόκκινο έγινε ροζ και το ρόδο φυλλορρόησε. Καθώς ο σοσιαλδημοκρατικός ρεφορμισμός γινόταν καπνός, η απάτη του λεγόμενου «κομμουνιστικού» κινήματος κατέρρεε με τη διάλυση της σταλινικής αυτοκρατορίας, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο σε μια πραγματική αποικιοποίηση των μαζών. Η ανάδυση και η κυριαρχία μιας οικονομίας κατανάλωσης ήρθαν όντως στην κατάλληλη στιγμή να αντισταθμίσουν τα δυσάρεστα αποτελέσματα της απο-αποικιοποίησης που οι λαοί του τρίτου κόσμου είχαν αποσπάσει διά της βίας.

Ο μύθος της κοινωνίας της ευδαιμονίας, που προπαγανδίζει ο καταναλωτισμός και που καταγγέλθηκε απ’ το Μάη του ’68, αποσυντίθεται σήμερα και συνοδεύει στη χρεοκοπία του τον χρηματιστηριακό καπιταλισμό, που η κερδοσκοπική του φούσκα σκάει και αποκαλύπτει γύρω μας το κενό που δημιούργησε το τρελό χρήμα, το χρήμα που χρησιμοποιείται για την αναπαραγωγή του σε κλειστό κύκλωμα (όχι χωρίς να γεμίζουν στο διάβα του οι τσέπες των μαφιόζων μπίζνεσμαν και των πολιτικών, που μόλις ξαναεκλεγούν θα συστήσουν λιτότητα).

Εν τω μεταξύ το σουπερμάρκετ έγινε το πρότυπο της δημοκρατίας: διαλέγουμε ελεύθερα οποιοδήποτε προϊόν, φτάνει να το πληρώνουμε βγαίνοντας. Το σημαντικό για την οικονομία και αυτούς που επωφελούνται είναι να μας κάνουν να καταναλώνουμε οτιδήποτε για να ανεβαίνει ο τζίρος. Μέσα στην πελατειακή πολιτική που μας μαστίζει σήμερα, οι ιδέες δεν έχουν περισσότερη αξία από ένα διαφημιστικό φυλλάδιο. Αυτό που μετράει για τον υποψήφιο είναι να μεγαλώσει την εκλογική του πελατεία, ώστε να πάνε οι δουλειές του καλύτερα για τα εγωιστικά του συμφέροντα.

Tι θα πει πραγματική δημοκρατία; Μια συνέλευση πολιτών διαλέγει αντιπροσώπους για να υπερασπιστούν τις διεκδικήσεις της, τους δίνει εντολή να την εκπροσωπούν και τους ζητάει να δώσουν λόγο για την επιτυχία ή την αποτυχία της αποστολής τους. Όμως, σε τι θα με εκπροσωπούσαν αυτοί που:

• κλέβουν τον δημόσιο πλούτο,
• χρησιμοποιούν τους δασμούς και τους φόρους των μισθωτών και των μικροεπαγγελματιών για να ξελασπώσουν τις καταχρήσεις των μπάνγκστερ,
• διαχειρίζονται τα νοσοκομεία σαν κερδοσκοπικές επιχειρήσεις χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους ασθενείς,
• προωθούν τα σχολεία-στρατόπεδα και κατασκευάζουν φυλακές και κλειστά κέντρα αντί να πολλαπλασιάζουν τα μικρά σχολεία,
• υποστηρίζουν τις μαφίες των αγροτικών προϊόντων που εκτρέπουν τη διατροφή από τη φύση,
• καταστρέφουν τους τομείς προτεραιότητας (μεταλλουργία, υφαντουργία, κατοικία, ταχυδρομεία, μεταφορές, υαλουργία, εργοστάσια αγαθών χρήσιμων στην κοινωνία);

Απ’ την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό που προέχει είναι η αναζήτηση πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέμα, η απάτη και τα φούμαρα. Είναι η περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαμένα την εμπιστοσύνη του στην κάλπη χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον οδηγεί εξαγριωμένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιμάζει για τη βαρβαρότητα του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων».

Μα, θα πείτε, δεν είναι όλοι οι πολιτικοί διεφθαρμένοι, δεν ξοδεύουν όλοι το χρήμα του φορολογούμενου σε επαγγελματικά ταξίδια, σε έξοδα παραστάσεως, σε διάφορες καταχρήσεις. Μερικοί είναι έντιμοι και αφελείς. Σίγουρα, αλλά αυτοί δεν μένουνε καιρό στην αρένα.

Εν τω μεταξύ χρησιμοποιούνται για προπέτασμα από τους διψασμένους για εξουσία, τους άρρωστους για κυριαρχία, τους διαχειριστές της εκλογικής φάρσας, τους προαγωγούς ενός ίματζ που κοτσάρουν παντού χωρίς να φοβούνται τη γελοιοποίηση. Ας μην παρεξηγηθώ: αν και η κοινοβουλευτική δημοκρατία σαπίζει όρθια, δεν προτείνω ούτε να την εξαφανίσουμε ούτε να την ανεχθούμε σαν το μη χείρον. Δεν θέλω ούτε το «Βούλωσ’ το!» ούτε το «Μη σταματάς να μιλάς!». Θέλω να ξαναβρεί η πολιτική το αρχικό της νόημα: τέχνη της διακυβέρνησης της πολιτείας. Θέλω μια άμεση δημοκρατία που να πηγάζει όχι από δαρμένους, προδομένους πολίτες που λένε «καλά είμαι εδώ», αλλά από άνδρες και γυναίκες που νοιάζονται να προάγουν παντού την αλληλεγγύη και την πρόοδο του ανθρώπου.

Όταν τοπικές κοινότητες δρώντας συνολικά –στο πρότυπο των διεθνών ομοσπονδιών–αποφασίσουν την αυτοδιαχείρισή τους και εξετάσουν:

• Με ποιο τρόπο θα προωθηθεί η δημιουργία μορφών δωρεάν ενέργειας προς χρήση όλων.
• Πώς θα ιδρυθεί ένας επενδυτικός συνεταιρισμός που θα χρηματοδοτήσει την οικοδόμησή της.
• Πώς θα τεθεί σε λειτουργία η συλλογική διαχείριση ενός επενδυτικού ταμείου συγκροτημένου με τέτοια χρηματοδοτική συμμετοχή που να καθιστά δυνατή την άρνηση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων να καταβάλλουν τους δασμούς και τους φόρους που επιβάλλει το Κράτος-μπάνγκστερ.
• Πώς θα γενικευθεί η κατάληψη των εργοστασίων και η διαχείρισή τους από τους εργαζόμενους σε αυτά.
• Πώς θα οργανωθεί μια τοπική παραγωγή που θα προορίζεται για κατανάλωση από τις τοπικές και τις ομόσπονδες κοινότητες, ώστε να γλιτώσουμε από τις κομπίνες της αγοράς και να εξασφαλίσουμε σιγά σιγά τη δωρεάν διάθεση των αγαθών επιβίωσης, που καταργεί το χρήμα. (Μην πείτε πως είναι ουτοπία! Αυτό ακριβώς έκαναν το 1936 οι ελευθεριακές κοινότητες της Καταλονίας και της Αραγoνίας, πριν να τις συντρίψουν οι κομμουνιστές.)
• Πώς θα διαδοθεί η ιδέα και η πρακτική αυτού του δωρεάν που είναι το μόνο απόλυτο όπλο απέναντι στο εμπορευματικό σύστημα.
• Πώς θα ευνοηθεί η εξάπλωση των λεγόμενων βιολογικών αγροκτημάτων και η διείσδυσή τους μέσα στις πόλεις.
• Πώς θα πολλαπλασιαστούν μικρές σχολικές μονάδες γειτονιάς, απ’ όπου να έχουν εξοριστεί οι έννοιες του συναγωνισμού, του ανταγωνισμού και της αλληλοσφαγής. Ουτοπικό; Όχι. Στο Μεξικό, στο Σαν Κριστομπάλ, το Πανεπιστήμιο της Γης προτείνει μια δωρεάν εκπαίδευση στους πιο διαφορετικούς τομείς (συν τους παραδοσιακούς: εργαστήρια τσαγκαράδων, μηχανικών, ηλεκτρονικών, σιδηρουργίας, φυσικής καλλιέργειας, μαγειρικής, μουσικής, ζωγραφικής κτλ). Η μόνη απαιτούμενη ιδιότητα είναι η επιθυμία για μάθηση. Δεν υπάρχουν διπλώματα, αλλά ζητιέται από αυτούς «που ξέρουν» να μεταδίδουν δωρεάν και παντού τις γνώσεις τους.
• Πώς θα προικιστούν οι τοπικές κοινότητες με υγειονομικούς σταθμούς, όπου θα μπορεί να εξασφαλίζεται η βασική περίθαλψη με τη βοήθεια αγροτικών και συνοικιακών γιατρών.
• Πώς θα οργανωθεί ένα δίκτυο δωρεάν μεταφορών, που να μη μολύνει.
• Πώς θα τεθεί σε λειτουργία μια ενεργή αλληλεγγύη με στόχο τα παιδιά, τους γέροντες, τους αρρώστους και τους αναπήρους, τα άτομα με νοητικές δυσκολίες.
• Πώς θα φτιαχτούν εργαστήρια καλλιτεχνικής δημιουργίας ανοιχτά σε όλους.
• Πώς θα μετατραπούν τα σουπερμάρκετ σε αποθήκες, όπου τα προϊόντα, τερπνά και ωφέλιμα, θα ανταλλάσσονται με πράγματα ή με υπηρεσίες, με στόχο να εξαφανιστεί το χρήμα και η εξουσία.

Τότε θα ψηφίσω. Με πάθος!!!

=================================

Ας τους διευκολύνουμε να καταποντιστούν

Πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι, χιλιάδες λιμοκτονούντες εργαζόμενοι – σύγχρονοι σκλάβοι της μιας μέρας, των λίγων ωρών ή του απλήρωτου δεκάωρου που πουλάνε τα χέρια και το μυαλό τους για ένα εξευτελιστικό χαρτζιλίκι.

Νέοι που ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και φεύγουν με το δεύτερο, μεταπολεμικά, μεγάλο κύμα μετανάστευσης.

Οι φορείς του συστήματος εξουσίας πασχίζουν με κάθε τρόπο να σώσουν το τομάρι τους και τα στηρίγματά τους. Δανείζονται για να στηρίξουν τις τράπεζες, τον μεγαλύτερο ληστρικό μηχανισμό. Βάζουν πάλι χέρι στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων που παραπαίουν για να κλείσουν τρύπες του προϋπολογισμού της καταστροφής και να ξεπληρώσουν τα δάνεια που παίρνουν.

Ακόμη και όταν το σύστημα εξουσίας κατακρημνίζεται, η οικονομική ελίτ και οι γλοιώδεις πολιτικοί της εκφραστές δεν λησμονούν την παλιά τους συνήθεια. Αρπάζουν ό,τι βρουν κι ό,τι προλάβουν. Λεφτά ασφαλισμένων, κονδύλια δημόσιων νοσοκομείων και πανεπιστημιακών σχολών. Οικειοποιούνται και διοχετεύουν στους ομοίους τους πόρους για την εκπαίδευση και την πρόνοια. Από τη λαίλαπα των περικοπών εξαιρούνται μόνο η προμήθεια στρατιωτικών και κατασταλτικών εξοπλισμών. Άλλωστε εκεί έχει μίζες, ενώ δεν μπορεί να μην είναι εφοδιασμένοι κατάλληλα οι μισθοφόροι που υπηρετούν το καθεστώς. Δεν είναι, εξάλλου, τυχαίο ότι ο μόνος τομέας στον οποίο δημιουργούνται θέσεις εργασίας είναι της καταστολής. Χιλιάδες ανεγκέφαλοι πωρωμένοι ράμπο προσλαμβάνονται για να στελεχώσουν τις ένστολες και μη συμμορίες του συστήματος.

Σε αυτό το σκηνικό, και με έτοιμο το νέο πακέτο εξόντωσης που θα τεθεί σε εφαρμογή μετά τις 6 Μαΐου, ο συρφετός της εξουσιαστικής μηχανής εμφανίζεται αμέτοχος στο έγκλημα και υπόσχεται καλύτερες μέρες. Προφανώς αυτές που ονειρεύεται ο Χρυσοχοΐδης, με κυνήγι κεφαλών μεταναστών και ανυπάκουων που αρνούνται να είναι υπήκοοι. Η εξουσία επιστρατεύει ακόμη και τα σιχαμένα φασιστικά κατάλοιπα του ναζισμού, του μίσους και της ξενοφοβίας για να κρατηθεί στη θέση της. Παράλληλα, αξιοποιεί την συνένοχη και ακίνδυνη αριστερά που δίνει το απαραίτητο δημοκρατικό άλλοθι στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό καλώντας σε ανώδυνους αγώνες υπό κηδεμονία.

Η επόμενη πράξη της παράστασης «Ο σώζων εαυτόν σωθείτο» είναι έτοιμη. Θα ανέβει μόλις πέσει η αυλαία των εκλογών, αποκαλύπτοντας νέα επαχθέστερα μέτρα σε βάρος των πολλών, καινούργια προνόμια για τους λίγους. Από την δεύτερη εβδομάδα του Μαΐου δρομολογούνται νέες απολύσεις, κι άλλο τσεκούρωμα μισθών, μεγαλύτερες περικοπές κοινωνικών παροχών, ξεπούλημα δημόσιων χώρων, ένταση της καταστολής και της καταπίεσης.

Ας τους χαλάσουμε τα σχέδια. Ας τους διευκολύνουμε να καταποντιστούν μια ώρα αρχύτερα.

Η ζωή είναι μακριά από τις κάλπες. Είναι στα χέρια μας.

Το editorial του 8ου τεύχους της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί

 

Να, ωρέ, έτσι ήτανε

 

“Σώπα μη μιλάς” (1958) του Τούρκου συγγραφέα και πολιτικού ακτιβιστή, Αζίζ Νεσίν (1915 — 1995) σε απαγγελία της Μαριέτας Ριάλδη.
==========================================

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή, κόψ’ τη φωνή σου, σώπασε,
κι επιτέλους αν ο λόγος είναι αργυρός, η σιωπή είναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί,
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν “Σώπα”!
Στο σχολείο μου ‘κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
και μου λέγαν: Εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!
Με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα και μού λεγε:
“Κοίτα μην πεις τίποτα και “Σώπα!”
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάστηξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου , η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο, “Τι σε νοιάζει;”, μου λέγαν,
“θα βρεις το μπελά σου, Τσιμουδιά, Σώπα”.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
Τι σε νοιάζει;”, μου λέγαν,
θα βρεις το μπελά σου, Τσιμουδιά, Σώπα
Αργότερα φώναζαν οι προϊστάμενοι
Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις και Σώπα

κοψε τη γλωσσα σου, κοψτη αμεσως,
δεν εχεις περιθωρια γινε μουγγος,
αφου δε θα μιλησεις, καλυτερα να το τολμησεις,
κοψε τη γλωσσα σου για να’σαι τουλαχιστον σωστος
στα σχεδια και στα ονειρα μου αναμεσα σε λυγμους και παροξυσμους,

κραταω τη γλωσσα μου, γιατι νομιζω πως θα’ρθει η στιγμη
που δε θα αντεξω και θα ξεσπασω και δε θα φοβηθω και θα ελπιζω

και καθε στιγμη το λαρυγγι μου θα γεμιζω με ενα φθογγο,
με εναν ψιθυρο, με ενα τραυλισμα, με μια κραυγη που θα μου λεει
ΜΙΛΑ!

 

Περι “κινηματος” πατατας

Ο ρόλος μας δεν είναι να αφορίσουμε να καταραστούμε και να γυρίσουμε πλευρό ικανοποιημένοι. Είναι να το βοηθήσουμε να αναπτυχθεί παλεύοντας μέσα από αυτό τους όρους που πιστεύουμε ότι θα βοηθήσουν περισσότερο το λαό και θα το στρέψουν προς μια πραγματικά ριζοσπαστική κατεύθυνση

Το Κινημα Δεν Πληρωνω για το “κινημα της πατατας”

Το Κίνημα Δεν Πληρώνω, χαιρετίζει όλους εκείνους τους συμπολίτες μας οι οποίοι εμπνεύστηκαν μια μορφή αυτοοργάνωσης προκειμένου να παρακάμψουν τους μεσάζοντες και να πουλάνε φτηνές πατάτες στο λαό.
Είναι γεγονός ότι το λεγόμενο “κίνημα της πατάτας” ως μορφή αυτοοργάνωσης ΔΕΝ έκανε την επανάσταση στη χώρα. Όπως επίσης ότι πατάτες από το συγκεκριμένο κίνημα μπορούν να προμηθεύονται ΚΑΙ οι έχοντες και οι κατέχοντες. Όπως επίσης ότι κάποιοι από τους παραγωγούς που πουλάνε πατάτες μπορεί να έχουν μεγάλο κλήρο για τα δεδομένα της ελληνικής αγροτιάς. Είναι δεδομένο ότι τα κοινωνικά κινήματα τα οποία ξεπηδούν μέσα από την αυτοοργάνωση και τις κοινωνικές ανάγκες και δεν είναι δομημένα μέσα σε κομματικά γραφεία-δοκιμαστικούς σωλήνες, και φορεμένα με το ζόρι στο λαό, μπορεί να πάσχουν από έλλειψη επαναστατικής καθαρότητας και ξεκάθαρη ταξική κατεύθυνση. Κατά συνέπεια σε κάποιους ντούρους επαναστάτες των γραφείων οι οποίοι, μέσα στη μονολιθικότητά τους και τις παρωπίδες, δεν αντιλαμβάνονται το ζωντανό και την ατζέντα που η ίδια η κοινωνία βάζει, και φυσικά ιστορικά έχουν κάνει ελάχιστα πράγματα ΓΙΑ το λαό και ΜΑΖΙ με το λαό, μπορεί να ξενίζει οποιαδήποτε πρωτοβουλία η οποία κάνει γκελ στον λαό και δεν είναι καπελωμένη από δαύτους. Τα ερωτήματα που μπαίνουν, σύμφωνα με τους κοινωνικούς όρους που έχουν διαμορφωθεί, είναι σαφή και προφανή και σε αυτά πρέπει να δούμε πώς θα απαντήσουμε.
Υπάρχει πρόβλημα με την σίτιση μεγάλου ποσοστού του λαού αυτή τη στιγμή στη χώρα μας; Υπάρχει!
Το κίνημα της πατάτας απαντά σε αυτό; Εν μέρει απαντά!
Λύνει το πρόβλημα; Όχι!
Υπάρχει κάποια άλλη πρωτοβουλία αυτή τη στιγμή η οποία να απαντά με σοβαρούς όρους στο πρόβλημα της σίτισης και να εξαπλώνεται στην κοινωνία; Όχι!
Το κίνημα της πατάτας καλώς παρακάμπτει όλους τους μεσάζοντες οι οποίοι έβγαζαν κέρδος πάνω στη βασικότερη ανάγκη του λαού που είναι αυτή της σίτισης; Ναι.
Ο λαός δικαιούται να έχει πρόσβαση σε σχετικά φτηνή τροφή πριν αποφασίσει το ΚΚΕ να μας διατάξει να ξανασηκώσουμε τα όπλα τα οποία παρέδωσε στη Βάρκιζα; Δικαιούται!

Ο λαός παγκοσμίως αυτή τη στιγμή δέχεται πόλεμο σε  οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο από τους καπιταλιστές οι οποίοι βλέπουν το σύστημά τους να καταρρέει και προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας καταδικάσουν στην εξαθλίωση προκειμένου να περισώσουν το οτιδήποτε για τον εαυτό τους. Η οποιαδήποτε οργανωμένη πολιτική δύναμη η οποία μιλάει στο όνομα του λαού και της εργατικής τάξης, στη συγκυρία έχει τεράστια ευθύνη να επεξεργαστεί ένα σχέδιο το οποίο θα περιλαμβάνει την επιβίωση του λαού, την οργάνωση των κοινωνικών δυνάμεων οι οποίες εκλύονται μέσα από τη φτωχοποίηση και την ανατροπή του ανθρωποφάγου καπιταλιστικού συστήματος το οποίο στην αποσύνθεσή του δεν έχει να μας προσφέρει ούτε τα ψίχουλα που μας προσέφερε. Σίγουρα το κίνημα της πατάτας συνεπικουρεί στην πράξη και όχι στα λόγια, στην επιβίωση του λαού όσον αφορά τη σίτιση. Σίγουρα έχει τρωτά σημεία και δεν καταλήγει στην ανατροπή του συστήματος. Σίγουρα επίσης, κάποιοι θα προσπαθούν να μας πείσουν μέσα από αυτές τις κινήσεις, για την δυνατότητα μας να επιβιώσουμε και με τα 100 ευρω το μηνα.
Ο ρόλος μας δεν είναι να αφορίσουμε να καταραστούμε και να γυρίσουμε πλευρό ικανοποιημένοι. Είναι να το βοηθήσουμε να αναπτυχθεί παλεύοντας μέσα από αυτό τους όρους που πιστεύουμε ότι θα βοηθήσουν περισσότερο το λαό και θα το στρέψουν προς μια πραγματικά ριζοσπαστική κατεύθυνση. Ούτε με κινήματα της πατάτας ούτε με αυτοοργανωμένα λαϊκά συσσίτια ούτε με περιστασιακές απαλλοτριώσεις τροφίμων λύνεται το πρόβλημα της σίτισης του λαού. Όπως δε λύνεται το πρόβλημα της ελεύθερης μετακίνησης αποκλειστικά με την άρνηση πληρωμής διοδίων, όπως δε λύνεται το πρόβλημα της στέγασης με καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, όπως δε λύνεται το οικονομικό πρόβλημα κανενός συμπολίτη μας με την άρνηση πληρωμής του χαρατσιού, του πεντάευρου στα δημόσια νοσοκομεία ή του εισιτηρίου στα ΜΜΜ, όπως δε λύνεται το πρόβλημα της δημόσιας δωρεάν υγείας με κοινωνικά αυτοοργανωμένα ιατρεία. Σίγουρα όμως όλα αυτά τα προβλήματα δε λύνονται και με ψήφο στο ΚΚΕ ή σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα. Όλα αυτά τα μερικά προβλήματα λύνονται με συνολική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και δημιουργία μίας κοινωνίας που θα έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, υλικές και πνευματικές. Μέχρι τότε όμως η πάλη θα πρέπει να δοθεί με όλα τα μέσα και σε όλα τα μέτωπα για το παραμικρό μέχρι το πιο σημαντικό ζήτημα της καθημερινότητάς μας. Και σίγουρα όλοι αυτοί οι τρόποι, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο ιδεολογικά “καθαροί” , μπορούν να αποδειχθούν μπούμερανγκ σε περίπτωση που αφεθούν στην τύχη τους και απλά λοιδορηθούν.

ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

www.oxidiodia.gr

www.kinimadenplirono.gr

 

“”Α, τι κρίμα που κάηκε ένα ιστορικό κτήριο της Αθήνας. Ρωτήστε, αυτούς που λυπούνται, ξέρουν που είναι το Αττικόν; ποιά ήταν η τελευταία φορά που πήγανε; είχανε πραγματικά οχτώ και εννιά ευρώ να σκάνε για να βλέπουν την τελευταία παραγωγή του κώλου στο “ομορφότερο σινεμά της Ευρώπης”; Δε λυπάμαι κανένα κτήριο, λυπάμαι τους ανθρώπους με τις χαραμισμένες τους ζωές και τα σφιγμένα δόντια. Αφού, ας το πάρουμε απόφαση, το Αττικόν δεν είχε τίποτα να μας διδάξει παρά το θάνατο, ας πεθάνει και αυτό μαζί με όλα τα μουσεία θανάτου.

Δείτε όμως και πόσα ιστορικά μνημεία αποκτήσαμε: το μαρμαροστρωμένο οδόστρωμα της σταδίου, στο ύψος της Κοραή, τα σχεδόν ισοπεδωμένα κράσπεδα της πανεπιστημίου, είναι τα νέα μνημεία. Ποιός θα περάσει από κει και δε θα νιώσει ανατριχίλα, μετά τις πολύωρες μάχες, στις οποίες χιλιάδες κόσμου κράτησε με το σώμα τις επιθέσεις μιας μίσθαρνης φασιστικής συμμορίας που βασικά ξεκαβλώνει πάνω σε όποιον λάχει, και η οποία έτρεχε πανικόβλητη όταν της τέλειωσαν τα χημικά; Ποιά ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε ανατριχίλα στο Αττικόν; όταν είχε αφήσει κάποιος άξεστος ανοιχτή την πόρτα και έμπασε ρεύμα;

Ανηφορίζοντας το έρημο πια κέντρο πέρασα από ένα σημείο που κοιμούνται αρκετοί άστεγοι (εκεί κοντά στο “στολίδι της Αθήνας”). Ένας από αυτούς είχε ξυπνήσει και περιεργαζόταν με απορία μια τρέντυ φόρμα που είχε ακόμα πάνω το ταμπελάκι από το κατάστημα: του την είχαν αφήσει πιτσιρικάδες που λεηλάτησαν τα καταστήματα στην Ερμού. Αναρωτιόταν αν θα μπορούσε να τη φορέσει και πως. Αξία χρήσης το λένε αυτό…..”"

απο spina nel cuore

 

τι ομορφα που σχεδιαζουν. τι ανοητα που αντιδρουμε

2008 ηταν που ‘ξεσπασε’ η καϋμενη η κριση, δηλ. η αναδιαρθρωση που χρειαστηκε το συστημα. σε συνδυασμο με την ελλειψη του αντιπαλου δεους [προηγουμενος αιωνας: 'δωστε λιγα δικαιωματα εργασιακα, αυξηση στους μισθους, να μην αλλοιθωριζουν σε κομμουνιστικα ιδεωδη'] προετοιμαστηκαν εγκαιρα για αναταξη οσων παραχωρησαν, ταυτοχρονα με περιστολη ελευθεριων, για οσους αντιδρουν – ‘τρομο’νομοι, διαδικτυο, καμερες, πειθαρχικα [απο εποχη μπιν λαντεν κιολας].

στο δικο μας μικροκοσμο:
το πώς θα εφαρμόζονταν ολα προσαρμοστηκε σε καθε χωρα αλλιως. σε μας, καθοδηγηθηκε το πληθος να ελπισει στο Πασοκ, μαλιστα λογω του Δεκεμβρη πλασαριστηκε κ ως κυβερνηση αντιεξουσιαστων. ετσι ευκολα περασαμε στο μνημονιο, αντε κ μια 5η Μαη τον 1ο χρονο, λαϊκες συνελευσεις πλατειων το 2ο κ ο χρονος ροκανιζοταν. φτασαμε στον Οκτωβρη του ’11 κ, με τη νεα δανειακη συμβαση της 26ης Οκτωβρη, επιστρατευτηκε η κυβερνηση συνεργασιας ως αναχωμα στις εμφανιζομενες αντιδρασεις. τι ομορφα που εγινε πιστευτη η 19η Φλεβαρη, ως μερα εκλογων. στην πορεια ακουγεται ο μηνας του Απριλη κ οι ελπιδες συγκεντρωνονται εκει. στο μεταξυ προλαβαινουν να περασουν εγληματικα μετρα με τη ΝΔ να πλεει σε 2 βαρκες για να κρατα τους δικους της κ το ΛΑΟΣ να διαφημιζεται συμμετεχοντας στη νεα -δηθεν- κυβερνηση.
οταν δουν οτι δεν παει αλλο κι αφου εχουν προλαβει να περασουν οσα χρειαζονται για την εξαθλιωση μας, τί ομορφα που επισης θα εμφανιστει η αριστερα [ηδη ο Κουβελης εμφανιζεται καταλληλοτερος πρωθυπουργος] να διαχειριστει τι? μα, τις αντιδρασεις κ τις ελπιδες των ευτελισμενων. ταυτοχρονα κι, αφου θα απελπιστουν ξανα οσοι περιμενουν σωτηρες, θα εχουν ξεμπερδεψει κ με ο,τι κουβαλουν οι όροι ‘αριστερα, κομμουνισμος’.
κι υστερα?
με τη σταδιακη αλλαγη μεσω του προτυπου του καταναλωτη, της αποχαυνωσης των μμε κ του σοκ των ανακαταταξεων σε ιδεολογικα κ εργασιακα, ειμαστε ευκολα διαχειρίσιμοι ως αχρωμοι, υπακουοι κ στα τυφλα αγανακτισμενοι. δε χρειαζονται ουτε χουντες, ουτε συστηματα που διεγειρουν τα αντανακλαστικα.
μεσω της ‘δημοκρατιας’ η χειραγωγηση ειναι ευχερεστερη.
μονοδρομος?
τα παλια εργαλεια δεν μπορουν να δουλεψουν. η νοοτροπια του εργατη που διεκδικει δε φτανει, τί να ζητησεις. ετοιμα τα επιχειρηματα χρεοκοπιας, παγκοσμιας καταρρευσης κ.λ.π. κατασκευασματα.
ομως η ‘αποαναπτυξη’, η ‘αρνηση εργασιας’, οι κοινοτικες συμπραξεις, η συλλογικη αυταρκεια, κ οσες μορφες ζωης αναδεικνυονται παρομοιες, εχουν δουλευτει χρόνια [καποιες αχρωμες κ ονειροπαρμενες] κ μπορουν να δωσουν μια μεταβατικη περιοδο διαβιωσης χωρις ζητιανια απο το κρατος κ περισυλλογης για ενα μελλον πραγματοποιησιμων επιθυμιων με εργαλεια που δε φανταζομαστε τωρα, στην πιεση της επιθεσης.
ΥΓ.
αντιστεκομαι να αναφερθω – εξοργιστω στα οσα επιμερους: απο τη φιλανθρωπια για τους αστεγους κ τα κουπονια-μαθητες, τα ανοιγμενα κεφαλια στον κορυδαλλο – αθηνα 1/2, το κοψιμο ρευματος, τους νεους φορους, δεκαδες καθημερινων συμβαντων: θεωρω πως αποπροσανατολιζουν κ ροκανιζουν χρονο. τα εκλαμβανω ως φυσικη συνεπεια της γενικοτερης επιθεσης κ εστιαζω σε αυτην.